Welcome to Willeke, Ilse and Wilbert   

door WILLEKE in februari/maart 2009

De eerste twee dagen Calcutta ...

Daar staan we dan, moe van een lange slapeloze vliegreis, aan de bagageband van het vliegveld in Calcutta. Op zich alles behalve een spannende situatie, ware het niet dat we er achter zijn gekomen dat we maar drie bagagestikkers hebben voor vier stuks bagage. Ergens is er iets misgegaan, we hebben toch echt vier stuks op de bagageband gelegd bij het inchecken in Dusseldorf, maar we hebben toch echt maar drie bagagestikkers. Het totaal aantal kilo's klopt wel, 66 kilo voor 4 stuks, maar op de boardingpas staat 66 kilo voor 3 stuks... Dus dat alles maakt het in dit geval wel degelijk een spannende situatie !

Zeker als Wilbert zijn rugzak ziet en Willeke haar twee koffers, precies die bagage waarvoor we stikkers hebben ... En inderdaad na een uur wachten tot alle bagage van de band is, missen we de rugzak van Ilse. Deze staat waarschijnlijk nog label-loos in Dusseldorf ... Het huilen staat haar nader dan het lachen, geen schone kleren, geen medicijnen, geen schone onderbroeken, geen teva's en ga zo nog maar even door. We claimen de missende rugzak bij de balie van de Emirates, maar ja, leg maar eens uit dat we vier stuks hebben ingecheckt, maar dat we maar drie bagagestikkers hebben. 'Gelukkig' blijkt het meer voor te komen en staan ze er niet eens van te kijken. De bagage wordt zelfs gewogen en inderdaad, we missen nog een aantal kilo's ! De nodige formulieren worden ingevuld, het paspoort van Ilse wordt ge-xeroxt, maar ja, ook dat valt niet altijd mee. De kleur van de rugzak is namelijk groen en zwart, maar de rugzak zit in een blauwe flightbag. En tja, het formulier geeft maar ruimte voor 1 kleur en geen drie .. Maar goed, het personeel van de luchthaven blijft optimistisch, morgenavond om half 9 landt de volgende vlucht uit Dubai en dan zal de rugzak er zijn ... Op hoop van zegen verlaten we de luchthaven, we geloven er voorlopig nog helemaal niks van !

Bij de uitgang staat een grote krullebos op ons te wachten, Rosalie heeft de moeite genomen om ons op te halen ! Samen met mr. Khan die gelijk om zijn taxi gaat. Na het bagage-debacle is dit toch wel een heerlijk aankomen.

Wilbert en Ilse kijken hun ogen uit in de taxirit van de luchthaven naar het hotel. Gelukkig blijven ze lachen en ik kan opgelucht ademhalen, je weet het immers maar nooit !

In het hotel aangekomen, het is inmiddels een uur of 11, duiken Wilbert en Ilse gelijk hun bedje in. Rosalie blijft nog een poosje bij mij op de kamer hangen. Ik laat haar zien wat we mee hebben genomen en wat we van plan zijn met de kids, ze is aangenaam verrast. Ze heeft veel plannen en een druk programma. Ik schrijf maar gelijk met haar mee en de eerste week zit al zo goed als vol. Ach ja, we zien wel, als ik iets geleerd heb van India, is dat je zelf wel plannen kunt maken, maar dat het land zelf wel bepaald wat er uiteindelijk van terecht komt. Na een uurtje duik ook ik even in mijn bedje, lekker even uitrusten, een tukje lukt niet, mijn kamer is aan de voorkant van het hotel en de herrie laat me hier helaas niet alleen.

Halverwege de middag zijn we min of meer fris. Ilse heeft een lijstje gemaakt met direkt noodzakelijke dingen, dus we lopen eerst richting pin-automaat ! Daarna op weg naar Westside en Pantaloons, op zoek naar onderbroeken. Na een kwartier lopen we triomfantelijk naar de kassa, missie 1 is geslaagd. Dan eerst maar een bak koffie, daar zijn we inmiddels wel aan toe. Daarna op zoek naar een katoenen zomerbroek. Spijkerbroeken genoeg hier, maar 'normale' zomerbroeken wordt iets lastiger, zeker als je weet dat Ilse boven gemiddeld lang is. Normale broeken hier zijn voor haar kuitbroeken, maar ja, het modelletje klopt dan ergens niet helemaal meer. Uiteindelijk vinden we gelukkig leuke kuitbroeken, helemaal goed ! Ze zijn ook nog eens in de aanbieding en voor nog geen 10 euro hebben we twee nieuwe broeken. T-shirts zijn hier niet zo'n probleem gelukkig en voor 5 euro scoren we twee leuke shirts. Dat is nog eens leuk winkelen, (alleen is de aanleiding in dit geval wat minder.) Dan op zoek naar de medicijnen. In de eerste apotheek weten ze niet goed wat we bedoelen, en wat er ook op de toonbank getoverd wordt, het is niet het juiste. De tweede heeft iets wat er op lijkt, maar Ilse twijfelt en we besluiten het eerst maar even op te zoeken op internet. Ze schrijft de naam van het flesje op. Na nog twee apothekers grabbelt er iemand iets van onder de toonbank, de stof wordt eraf geveegd en het blijken dezelfde medicijnen te zijn die ze in Nederland gebruikt ! Gelukkig, weer een missie geslaagd ! Daarna door naar een klein supermarktje (relatief nieuw fenomeen hier, maar wel reuze handig) en we kopen wat toiletartikelen, tandenborstel, borstel, haarelastiekjes, etc. Het lijstje der noodzakelijke dingen is helemaal afgevinkt en dat in een paar uur tijd, niet slecht !

Het is inmiddels tegen de avond en samen met Rosalie eten we bij HongKong, gaan we langs de lijstenmaker waar foto's voor Rosalie worden ingelijst, lopen we met Rosalie mee naar haar flat om spulletjes te helpen dragen en zeggen we even gedag bij de familie van Mehtab. We worden gelijk uitgenodigd voor de thee, maar we zijn moe en beloven later een keertje terug te komen. Met een hoofd vol eerste indrukken lopen we terug naar het hotel. Gelukkig ebt de herrie langzaam weg uit de straten van Calcutta en uiteindelijk vallen we allemaal in een diepe slaap, wat een eerste dag !

De volgende morgen worden we (min of meer) uitgerust wakker, we hebben alledrie heerlijk geslapen, gelukkig maar ! Na het ontbijt met de lachende toast, lopen we richting Oxford, een 'westerse' boekenzaak met 'koffie-afdeling', we kopen een paar mooie handgemaakte kaarten bij een charity-winkel en gaan door naar Sudderstreet, even wat mailtjes naar huis sturen. Ook hier in Calcutta zijn de 'veiligheidseisen' aangescherpt. Ilse haar duimafdruk, foto en paspoortgegevens worden in de computer opgeslagen, hier geen internet zonder geregistreerd te zijn ! Toevallig loopt Rosalie ook net naar binnen en we besluiten gelijk maar door te gaan voor de lunch, over een drie kwartier moeten we immers alweer in de taxi zitten voor een bezoek aan Prabartak.

Tijdens de lunch geven we Rosalie de oliebollen die we beloofd hadden mee te nemen. (In ingevroren toestand meegenomen, nu maar hopen dat ze nog enigszins eetbaar zijn.) Ze reageert enthousiast, maar dit vermindert aanzienlijk als we de letterlijke betekens van het woord oliebol uitleggen. Ze gaat ze morgenochtend als ontbijt nuttigen bij de koffieshop van Raj, (hij heeft een magnetron), we zijn benieuwd ! Na de sandwiches lopen we langs Times Guest House waar ze de opslag heeft van haar materialen. Helaas is de stroom (weer) uitgevallen, maar met het flitslicht van de camera van Wilbert lukt het toch de juiste spullen te vinden. Een kwartier later dan gepland zitten we dan toch in de taxi, gevieren op weg naar Prabartak. (Prabartak is het tehuis voor veelal geestelijk gehandicapte volwassenen.)

Daar aangekomen staan de bewoners zoals gebruikelijk al voor de ramen te wachten. Een paar komen er naar beneden om te helpen met de spulletjes. We worden gelijk meegenomen naar de geiten. Er zijn er nu meer dan afgelopen oktober, ze hebben een paar kleintjes ! Leuk hoor en ze zijn er apetrots op.

Als vanouds worden we verwelkomd alsof we er al jaren komen, hier geen verschil en afstand tussen mensen, je hoort er gewoon gelijk bij. Tijdens de les hebben we verschrikkelijk veel lol gehad. Er werd gedold, maar uiteraard ook serieus gewerkt ! Na de les werd er muziek gemaakt, gedanst en natuurlijk ontkomen ook wij er niet aan om even mee te doen. Moe maar voldaan gaan we aan het eind van de middag weer terug naar Sudderstreet. Een heerlijk dagje !

Zeker als in de taxi de moeder van Ilse smst dat zij gebeld is voor de rugzak van Ilse. Daar zit namelijk nog een label aan met het adres en telefoonnummer van haar ouders. Deze hebben de vluchtnummers doorgegeven aan 'Dusseldorf', die weer contact zouden zoeken met Calcutta of daar bagage vermist werd. Nu maar hopen dat ook hier 1 en 1 2 is !

Na een biertje bij Fairlawn duiken we nog even New Market in op zoek naar nietmachines voor de kinderen. We vragen naar onze bekende 'number ten' koolie, zegmaar de wandelende winkelwagentjes. Zonder deze mensen is het niet te doen om iets snel te vinden, zeker niet als je niet lastig gevallen wilt worden. Helaas staat 'number 10' niet op zijn vaste stek. We vragen naar hem en iemand gaat hem zoeken. We mogen beneden even wachten en worden in een souvenirzaak gedropt ! Natuurlijk, domme fout van ons .. Na vijf minuten (en drie open kastjes van waaruit diverse zaken getoond worden) nemen we de benen, dit was niet de bedoeling. Gelijk worden we tegengehouden, ze zijn echt naar hem op zoek, maar kunnen hem niet vinden. We besluiten met 'number 42' mee te gaan, op zoek naar nietmachines. Vrij snel lopen we met 10 stuks naar buiten, we hebben niet afgedongen (blijft lastig), maar ja, voor 50 roepies (75 cent) een prachtige nietmachine. Aan het blije gezicht van de verkoper te zien, hebben we echt veel te veel betaald, ach, het zal wel en we geven de koolie een mooie fooi. Hij wilde zelfs meelopen naar Sudderstreet, maar dat is nu ook weer niet nodig.

Dan op weg naar 'huis' we zijn allemaal een beetje uitgeput en zijn blij als we even kunnen uitrusten. Daarna naar Fire & Ice, een nette Italiaan vlakbij ons hotel. En daar krijgen we een telefoontje. Ik neem mijn mobiel op en iemand vraagt naar Maria. Ik ken geen Maria en wilde eerst vertellen dat ze vast fout verbonden was, totdat ik me realiseerde dat Maria de tweede naam van Ilse is ! Ilse loopt even naar buiten (binnen is het nogal een herrie) en ze komt lachend terug. Haar rugzak is in Calcutta aangekomen en wordt bij het hotel afgeleverd ! Is dat goed nieuws of niet ?! Uiteraard verkeren we nog steeds in het stadium van 'eerst zien dan geloven', maar we komen nu wel erg dichtbij !

Yes !

Kijk nou ! De foto zegt natuurlijk al genoeg, Ilse's rugzak is er ! Toen we zaterdagavond in het restaurant gebeld waren dat de rugzak op de luchthaven was en dat deze in het hotel gebracht zou worden, waren toch iets teleurgesteld toen deze er 's avonds niet bleek te liggen.

Zondagmorgen, we wilden net de telefoon pakken om zelf te gaan bellen, werden we gebeld door de koerier. Hij wilde het adres even checken, want hij was op weg met de rugzak ! Tot een uur of twaalf hebben we gewacht, toen we de moed weer bijna opgaven en naar beneden wilde gaan om te informeren. Bleek daar toch gewoon de rugzak al te liggen ! Misschien al dus wel de hele ochtend, maar who cares, hij is gearriveerd, we hadden het niet durven dromen. Dus ja, helaas dus ook geen nieuwe (goedkope) garderobe voor Ilse dus ..

Zondag, een 'vrije' dag !

's Middags doen we een rondje door Calcutta. Te voet. We lopen langs winkeltjes, marktstalletjes, eettentjes, we kijken onze ogen uit. Veel mensen op straat vandaag, het is zondag. Een paar keer proberen wat jonge mannen al lopend ons hun winkel in te praten. Het was zelfs onze 'lucky day, today sunday, special price!'. Alle winkels zijn open, behalve het emporium, waarnaar we eigenlijk op weg zijn. Ach ja, dan later deze week nog maar eens proberen. We lopen een eindje verder en komen in een wat rustiger deel van het centrum terecht. Minder drukte hier, maar we worden wel wat meer nagestaard. Toch een vreemd stel, een lange dikke, een lange dunne en een korte dikke, tjsa, eigenlijk niet raar dat we af en toe wat vreemde ogen voelen prikken. We lopen langs de vuilnisbelt, de grote, maar ook diverse kleine (soms lijkt de hele stad wel een vuilnisbelt). Bij wat muziekwinkeltjes verkopen ze nog oude elpees, dik onder het stof, maar ook cassettebandjes zijn nog volop verkrijgbaar. Na een paar uurtjes indrukken duiken we Sudderstreet in voor een mango-juice, even afkoelen (het is best warm vandaag) en wat vitamientjes innemen.

Daarna lopen we voor een bakje thee door naar de familie van Mehtab. Zij wonen in een zogenaamde bustee, zeg maar de betere soort sloppenwijk. Ze zijn blij en enthousiast om ons weer te zien. Wilbert klimt heel enthousiast de verhoging (eigenlijk het bed) op, waar we gedrieen, samen met Altab in kleermakerszit op vertoeven. (Ik zal alvast het eind verklappen, er zat weinig gevoel meer in de benen van Wilbert ..) We krijgen een bakje thee en Mehtab hoort ons helemaal uit. Hij is vooral op zoek naar romantische verhalen, maar helaas, hier kunnen we hem niet aan helpen. Hij vindt Wilbert wel helemaal geweldig, 'You are very handsome !', wat hij zelfs een paar keer herhaalt. Af en toe wrijft hij de knie van Wilbert even op. Het is zo'n schat van een jongen, maar uit het kastje komen zal niet lukken in dit moslim-gezinnetje.

Afsana zag er in vergelijking met afgelopen november goed uit. Ze sipt weer even als we over haar afgewezen visum voor Schotland beginnen, maar klaart alweer snel op. Zondag gaat ze voor ons koken en we worden zelfs uitgenodigd om later in de week nog een keer te komen eten. We vragen Afsana of ze voor ons postzegels wil regelen bij het postkantoor (ja, ja, de kaarten komen eraan !) en ze lijkt blij ons hiermee te kunnen helpen. Het scheelt ons in ieder geval weer een ochtend ellende aan zo'n Indiase balie.

Als we afscheid nemen en richting hotel lopen, blijkt het al eind van de middag, we besluiten onderweg gelijk wat te eten om daarna even bij te komen. We moeten de les voor morgen nog voorbereiden, dus eigenlijk hebben we het nog hartstikke druk !

Zo belanden we om een uur of 9 op mijn hotelkamer, we willen morgen feestmutsen met de kinderen maken, maar we moeten natuurlijk wel een voorbeeld hebben. Dus maken Ilse en ik allebei ons eigen exemplaar, terwijl Wilbert nog wat gaatjes en elastiekjes in maskers maakt. Voor we het weten is het laat, weer een dag voorbij in deze hectische stad.

Het lijkt wel feest in Dakhindari !

Vannacht heeft iedereen (behalve Wilbert dan, die slaapt hier als een blok) wat minder goed geslapen. Mijn bed is goed 'lurp', buiten nog de herrie die ik hoor omdat mijn kamer aan de straatkant ligt. Vandaag ga ik dan ook verhuizen naar m'n 'oude' kamer, waar we in november ook hebben geslapen. Die ligt wat rustiger en ik kan me ook niet herinneren dat de bedden daar zo slecht waren.

Na het ontbijt komen Rosalie en Khan ons met de taxi ophalen. Met onze feestmutsen (die we de vorige avond als voorbeeld hebben gemaakt) en ander materiaal stappen we in voor weer een fascinerend taxi-ritje. Vooral het laatste stukje door de smalle straatjes van de Dakhindari sloppenwijk is het leukst. Het lijkt wel alsof je af en toe door de markt zelf rijdt, de taxi lijkt hier helemaal niet op zijn plaats en de mensen zijn ook niet altijd genegen even een stapje opzij te doen (en eigenlijk hebben ze nog gelijk ook). Onderweg belt Ashit ons wel twee keer op. Waar we blijven, want de kinderen zijn zo opgewonden, ze kunnen haast niet wachten !

Als we aankomen, wacht Wilbert en Ilse een grote verrassing. Er hangt een groot spandoek bij de ingang van het kleine schooltje 'welkom willeke, wilbert en ilse', geweldig toch ?

Veel kinderen lijken me te herkennen, vooral degene die mee waren naar de speeltuin op mijn verjaardag. Het doet me goed.

Vandaag moeten er twee dingen gecombineerd worden, een les uiteraard, maar ook moeten alle kinderen op de foto. 60 stuks ! Omdat het een hoedenles is, werkt dat eigenlijk best goed, een voor een mogen ze een hoed op, waarna Wilbert ze op de foto zet. Eigenlijk is het dan ook zo weer gebeurd.

Daarna mogen ze hun eigen feestmuts maken. We delen de stroken papier uit, samen met het vouwpapier, de stikkertjes, stukjes lint, veren, steentjes, verf, viltstiften, etc. Het is de bedoeling dat ze zelf wat verzinnen en dat lijkt wel te lukken. Waar ze na een poosje nog steeds met een (bijna) lege strook papier zitten, wil niet zeggen dat er niet gewerkt wordt. Zo plakt een meisje stikker op stikker en is een ander met een oranje viltstift aan het kleuren op een oranje strook papier. Als we haar een andere kleur geven, kijkt ze ons toch wel erg dankbaar aan. Anderen helpen we even op weg, we nieten er veren op, Ilse knipt ware kroontjes van de mutsen en Wilbert leert ze hoe de stikkers van het papiertje af moeten.
De oudere kinderen maken er ware kunststukjes van. Er wordt erg hard gewerkt en uiteindelijk lijkt gewoon iedereen weer een eigen werkstukje af te leveren, soms snap je het niet, maar wel leuk dat het iedere keer weer blijkt te werken.
En natuurlijk zijn ze zo trots als een aap ! Ze staan te springen om op de foto te gaan en kijken daarna verwonderd naar het schermpje, “Zo zie ik er dus uit met een feestmuts op”, lijken ze wel te denken. Ondertussen is het ook een geweldige chaos geworden, overal lege stikkerpapiertjes, stukjes vouwpapier, ik verontschuldig mezelf bij Ashit dat we zo'n troep gemaakt hebben. 'It's okay for one day' zegt hij lachend. Als ik daarna zeg dat we morgen terug komen, kijkt hij me even verschrikt aan, maar (jammergenoeg) maak ik een geintje ..

Als we teruglopen naar de taxi hebben we al snel een heel gevolg achter ons aan. Ik herken veel mensen van de vorige keer, dat maakt het toch wel speciaal, alsof je een beetje thuis komt. Ashit biedt ons een kokosnoot aan, die we natuurlijk niet afslaan, we hebben ondertussen fikse dorst gekregen ! In de taxi nemen we eens een paar diepe zuchten, 'moe maar voldaan' is denk ik hetgeen het best van toepassing is. We kijken nog even achterom en zien dat de mensen ons nog nakijken, een bijzonder plekje met bijzondere bewoners ! 

Vanmorgen startte de dag met werk voor Rosalie voor een project van ene Adam. Hij heeft tien kinderen een camera meegegeven om zijn of haar eigen omgeving te fotograferen. Deze foto's worden ergens tentoongesteld en er komt een website van. Wat nog nodig was, waren foto's van de fotografen zelf. Die hebben wij eergisteren gemaakt toen we bij Prayroyna 2 waren. Dus vanmorgen hadden we eindelijk tijd om de foto's uit te zoeken, kijken welke er gelukt waren, etc. Daarna de foto's verzonden naar Adam. Nu maar hopen dat hij ermee uit de voeten kan, want hij schijnt een professionele fotograaf te zijn, dus tja ... Ik schrijf dit nu vrij snel neer, maar het heeft ons wel de hele ochtend gekost om dat klusje te klaren !

Na de lunch besloten we dat het tijd werd om wat meer van de stad te zien en we namen de metro richting Shayambazar, waar een prachtige Jain tempel moet staan. Uit de metro gekomen hadden we geen idee waar we heen moesten. Ook het kaartje in de lonely planet bracht geen soelaas. Dan maar vragen. Nu ben ik er ondertussen na 4 jaar wel achter dat je dit aan meerdere mensen moet vragen en dan bijhouden wie welk antwoord geeft, de richting met de meeste kruisjes zal dan wel het goede zijn. Probleem in deze is, dat we op een kruising staan met wel 5 wegen, dus we moeten wel heel veel mensen ondervragen om een beetje betrouwbaar gemiddelde te krijgen. Dat lukt dus ook niet en (achteraf) worden we de verkeerde kant opgestuurd. Gelukkig is onze 'tom-tom' redelijk wakker vandaag en met behulp van (toch) de lonely planet, wat gezond verstand en af en toe iets vragen, belanden we na een klein uurtje lopen bij de tempel.

Onderweg kijken we trouwens onze ogen uit, het straatleven blijft toch fascineren, ook naar 4x Calcutta. De mensen zijn vriendelijk, staren ons vaak na en vragen af en toe of ze op de foto mogen. Het gaat er allemaal heel gemoedelijk aan toe.

Bij de tempel aangekomen lijkt de poort nog dicht. Gelijk worden we door iemand aangesproken, de poort zit aan de andere kant. Okay, dan lopen we daarheen. Maar natuurlijk niet zonder deze man, al vrij snel hebben we door dat hij onze gids wil zijn. We strubbelen wat tegen, maar eigenlijk kan je dat beter maar niet doen. Het blijkt een aardige vent die ons om de vijf minuten vraagt : “Are you happy ?”. Zelf stopt hij maar niet met lachen, hij heeft er het postuur (en het geloof) niet voor, maar hij zou zo door kunnen gaan voor de lachende boeddha.

Het schijnt trouwens een heel complex te zijn, die bestaat uit 4 tempels. Blijkbaar voor alle 4 goden eentje, maar het engels van onze gids was nogal gebrekkig, dus zeker weten doen we het niet. In de eerste twee krijgen we een rondleiding van hem.

De tempels zijn werkelijk prachtig, zeker in deze vuile en vieze stad is het er een verademing. Alles is schoon en mooi en rustig, heerlijk. Na de tweede tempel kopen we wat drinken bij een straatstalletje. 2 flesjes cola blijkt 18 roepies te kosten, ongeveer 25 eurocent. Wat een verschil met het centrum van de stad waar wij zitten, daar betaal je zeker het dubbele :-)

We gaan even op de stoep zitten, want het is heet vandaag en we zijn al redelijk uitgeput. Naast ons zit iemand boeken van hun kaft te beroven, de zijkant van de boeken worden afgesopt. (Ja, wij begrepen het ook niet.)

Een eindje verder komt zojuist een straatstalletje aangereden, even later verkoopt hij warme snacks. Er komt een bedelaarster aangelopen die het op Ilse voorzien heeft. Haar voeten zien er houtig uit, haar tenen zijn als takken, zo gerimpeld en vol eelt.

We zijn weer wat opgefrist en lopen de derde (en laatste) tempel binnen. Waar de vierde is gebleven, weten we ook niet, misschien is deze niet voor iedereen toegankelijk. Dit is waarlijk het topstuk van het complex, wat een prachtige tempel. Voor mozaiek, stukjes glas, alles blinkt en schittert en het is echt heel mooi gemaakt en onderhouden.

We zien een bordje op een hekje dat je daar je schoenen neer kan zetten als je de tempel in wilt. Er staan nog geen schoenen. Een man gebaart ons dat we onze schoenen bij hem neer moeten zetten. Ik vertrouw het al gelijk niet, maar toch zetten we onze schoenen bij hem. In India is immers niets logisch, dus het zou helemaal niet gek zijn als er een bordje staat, maar dat het toch anders werkt. Nou niet dus, we bekijken de tempel op ons gemak (nogmaals, werkelijk schitterend) en als we terugkomen zie ik al andere schoenen staan onder de bordjes. We zijn er dus weer ingetrapt, ik vertel de man op zijn nederlands dat hij 'een lelijkerd is', natuurlijk moeten we hem geld geven omdat hij op onze schoenen heeft gepast. Ach ja ..

Op ons gemak lopen we terug naar de metro. Deze keer kost het ons slechts de helft van de tijd, waarschijnlijk omdat we nu in 1x goed lopen. Onderweg kijken we weer onze ogen uit. Onder een soort arcade zit de type-afdeling van de stad.

Hier zaten wel 20 mannen achter hun typemachine, je kan er een brief of formulier uit laten typen. Er waren ook verschillende kopieerapparaten met ieder hun eigen eigenaar. Erg grappig om te zien. Een eindje verder spelen twee jongens een soort cricket op straat.

Ik maak wat foto's en ze zijn o zo trots. Later zien we een theeverkoper, ik wil graag zijn keteltje met een typisch calcuttaas theekopje op de foto zetten, maar we mogen niet verder voordat hij er zelf ook op staat.

Heerlijk, het is een leuk deel van de stad, waar ze duidelijk niet elke dag 'vreemdelingen' zien.

Terug op onze stek helpen we Rosalie nog met wat mailtjes en eten we samen bij Hongkong. We praten elkaar de dag bij en Rosalie vertelt nog wat over haar andere projecten. Zo wil bijvoorbeeld Shelley, die pas een school heeft geopend een eind buiten de stad, graag een gebouwtje huren met twee lokalen, zodat ze de groep in twee leeftijden op kan splitsen. Nu zit ze nog met iedereen (van 5 tot 14 jaar) in eenzelfde kleine ruimte. Helaas is het budget van Rosalie hiervoor in 2009 niet toereikend en we bieden aan om het te betalen. De hogere huur voor de twee ruimtes komt ongeveer neer op 100 euro voor een jaar. Je kan hier echt zoveel met je geld doen, niet normaal gewoon.

En dan wordt het toch nog laat. Morgen vroeg op, we gaan naar het RCFC met de metro en autorickshaw, zonder Rosalie. Hopelijk kunnen we het vinden ...

 Jip en Janneke, two kids in Calcutta

Vandaag gaan we naar het RCFC, het revalidatiecentrum voor kinderen waar ze geopereerd worden aan hun vergroeiingen. Rosalie gaat niet mee, zij heeft een aantal vergaderingen en stuurt ons alleen op pad. We hebben onze 'Nederlandse les' op zak. Eerst moeten we met de metro en daarna verder met de autorickshaw (zeg maar de tuktuk). Op een of andere manier loopt alles voorspoedig, vinden we 'gewoon' de juiste tuktuk en stappen we 'gewoon' op het juiste moment uit. De wonderen zijn de wereld nog niet uit. Het openbaar vervoer in Calcutta blijft toch een beetje spannend! We zijn wat aan de vroege kant en is er kleine paniek als we binnen lopen. Maar al snel worden de juffen van boven opgetrommeld en kunnen we van start. Nog niet iedereen (van de juffen) is er, maar dat maakt niet uit, de kinderen zijn er allemaal en zitten geduldig te wachten ! We vertellen over Nederland en laten onze vlag zien.

Elk kind krijgt een streep met onze vlag op zijn wang geschilderd, ze vinden het eerst een beetje gek, maar toch ook weer wel erg leuk ! Wilbert leest voor uit het boek 'Jip en Janneke, two kids from Holland'.

Een heel leuk engelstalig boekje waarin Jip en Janneke vertellen hoe het leven er in Nederland uit ziet. Dit hebben we 'opgeleukt' met diverse foto's van bijvoorbeeld Beatrix, het schaatsen, de zwemles, tulpen, molens, etc. De kinderen luisteren geinteresseerd toe en de foto's van de zwemles (wat een schoon water !) en het strand worden uitvoerig bekeken. De juf vertaald met verve het verhaal, ze vinden het zelf ook erg leuk. Vooral de meegebrachte foto's worden tot na de les nog uitgebreid bekeken door vrijwel al het personeel ! Hierna maken we (weer) onze eigen tulp. Dit werkstukje is ondertussen zo'n beetje ons handelsmerk geworden (we doen het hier nu al drie jaar), maar het blijft erg leuk. De kinderen op het RCFC wisselen regelmatig, dus hier kunnen we de les elk jaar opnieuw doen, het zijn iedere keer weer nieuwe kinderen ! Al snel wordt er druk gekleurd, je hoeft ze hier niets te vertellen of te helpen, ze weten wat ze moeten doen.

Als ze uitgekleurd zijn, mogen de stokken en de bladeren eraan en dan helpen we de kleintjes een beetje. De oudere kinderen kunnen dit zelf. Vol bewondering kijken we naar een meisje die aan elke hand vergroeide vingers heeft. Eigenlijk zit zeg maar haar hele handje aan elkaar vergroeid. Maar toch kleurt ze net zo snel en misschien wel met nog meer enthousiasme de tulpen. Als je vlug kijkt, zou je haar handicap niet eens opvallen. Ilse ontpopt zich tot een ware juffrouw en voorziet de kleinsten van stokjes, blaadjes en niet de hele boel aan elkaar.

Ondertussen staat onze thee al een half uur af te koelen in de kamer van de directrice. Ze heeft een erg ingewikkelde naam, die hebben we niet onthouden. Madhumita is helaas eind vorig jaar vertrokken, maar haar opvolger lijkt ons zeker ook een aardig en gedreven persoon. We maken een praatje, ze vertelt ons diverse zaken over het RCFC en vol vertrouwen verlaten we het kantoortje. Er is denk ik een waardige opvolger voor Madhumita gevonden. We gaan weer terug naar het lokaaltje en spelen nog twee spelletjes met de kinderen. 'Blik-gooien' en 'Appeltjes-gooien', we hebben het meegenomen vanuit Nederland. Het blijkt een groot succes. De kinderen vinden het prachtig en zelfs de juffen staan te popelen om het ook te proberen. Een jongetje is pas aan twee benen geopereerd en heeft grote moeite met rechtop staan. Maar niet getreurd, de juffrouw houdt hem stevig vast, zodat hij toch rechtopstaand kan gooien !

Iedereen heeft de grootste lol, onze missie van vandaag is volledig geslaagd geloof ik. Nadat iedereen aan de beurt is geweest, krijgen we een rondleiding door het complex. Buiten zien we dat de tulpen al een plekje in de tuin hebben gekregen, is dit geen leuk gezicht ?

De ziekenzaal ligt deze keer helemaal vol, er liggen wel 22 kinderen! Helemaal goed natuurlijk, ware het niet, dat we maar 18 kadootjes hebben meegenomen. We besluiten nog wat bij te kopen en deze volgende week dan maar uit te delen. We gaan bij elk kind even kijken, maken een praatje (voor zover mogelijk) en doen ook met iedereen het -appeltje-gooien-, ook hier heeft iedereen weer de grootste lol.

Het blijft fantastisch om te zien, al die kinderen, zo ver en zo lang van huis, de meesten pas geopereerd en toch zoveel plezier. De rondleiding gaat verder, we zien de slaapzalen, de ruimte waar de hulpmiddelen gemaakt worden, de fysiotherapieruimte, de keuken, etc.

Op een zaal ligt een klein 'aapje' te slapen onder een muggennet. Heel aandoenlijk .. Als we teruglopen naar het schooltje, zit iedereen te lezen of te spelen, een prachtig gezicht.

Normaal gesproken worden we nu door de ambulance weer teruggebracht naar het metrostation, maar de chauffeur is 'effe lunchen' of zoiets, hij is er in ieder geval niet. Kakaly (geen idee hoe je het schrijft, maar phonetisch in ieder geval zo) neemt ons mee naar een tempel, net achter het RCFC complex, het is een nieuw gebouw en een soort dependance van Belur Math, de tempel waar we morgen heen willen. Jammer genoeg blijkt het gebouw zelf gesloten te zijn, maar de buitenkant is ook al de moeite waard. Je kan zien dat het nog splikkiesplinternieuw is, ik ben benieuwd hoe het er na de moesson uit ziet.

Als we terugkomen, is de chauffeur er ook. Samen met nog twee mannen worden we in de ambulance gevouwen (zo groot is deze niet) en naar het metrostation gereden (o, enne Jannie, je logo mist nog steeds op 1 kant !!). Ook voor vandaag is 'moe maar voldaan' weer het credo, we hebben genoten van de kinderen !

Dag toeristje spelen

Er staan vandaag twee tempels op het programma, Belur Math en Dakshineswar, ze liggen beiden aan (een andere kant) van de Hooghly rivier even ten noorden van het centrum. Halverwege de middag rijden we met mr. Khan naar de eerste, Belur Math. Het is onderweg reuze druk, we lijken meer stil te staan dan te rijden. Khan lijkt niet onder de indruk, dus het zal wel normaal zijn aan deze kant van de stad. Onderweg kijken we weer onze ogen uit, vooral rondom het station, waar werkelijk van alles 'versjouwd' wordt. En hier geen arbo-regels, dat moge duidelijk zijn. Het lijkt wel uren te duren, maar uiteindelijk staan we dan toch aan de poort van Belur Math, het centrum van de Ramakrishna beweging, die als grondslag de 'eenheid der godsdiensten' heeft. Het is een geweldig groot complex met als hoogte punt een grote tempel, die zowel moslim, als christelijke, als hindoe-elementen kent.

Ze zijn zich duidelijk aan het gereedmaken voor het feest van morgen en zondag, de geboortedag van Sri Ramakrishna zelf. Overal worden bloemenslingers en bloemstukken gemaakt en opgehangen, er staat een enorme tent op het complex en er zijn veel bezoekers. Hier en daar worden er liederen gezongen, de sfeer is er heel ontspannen en relaxed. Er mogen over het hele complex geen foto's gemaakt worden en eigenlijk ook wel goed. Anders hadden die arme monnikken vast geen (rustig) leven meer. Dus het fotootje van hierboven is van het internet..

Eigenlijk willen we hier niet weg, maar er staat nog een tempel op het programma. Aan de overkant van de rivier staat de Dakshineswar tempel, een hindoe tempel. En hier is het precies het omgekeerde van Belur Math. Het is er chaotisch, druk, er wordt gebedeld, mensen offeren bloemstukjes die aan de achterkant van de tempel gelijk worden weggegooid, allemaal zo zinloos. Het tempelterrein op zich is mooi, een rechthoekig plein, met middenop de hoofdtempel.

Aan de zijkant af en toe doorkijkjes naar de Hooghly. De zon gaat onder en vooral het zicht op de rivier is prachtig. Ook hier geen foto's, maar dat is vooral luiigheid ... We nemen een kijkje in de botanische tuin, waar een ruim 200 jaar oude banyan-tree staat, een enorm ding. In de bomen slingeren bavianen, die het vast goed hebben met al die etende indiers. Voordat je de tempel ingaat is er een soort markthal, waar wel zo'n 100 winkeltjes in zitten die ALLEMAAL Indiase zoetigheid verkopen, maar dan ook ALLEMAAL hetzelfde. We snappen het niet helemaal, zelf zijn we al een poosje op zoek naar een simpel flesje cola, maar dat gaat hier in ieder geval nog even niet lukken.

Mr. Khan staat op het parkeerterrein met z'n motorkap open op ons te wachten. Oeps ... slecht nieuws ? Maar geen zorgen, hij doet het nog gewoon en de motor slaat zelfs in 1x aan, bijna een uitzondering. In de spits rijden we terug naar ons hotel, maar soms lijkt het wel altijd spits in deze stad, dus of het echt veel uit maakt ?

 Wat een (fantastische) dag !

Het is nu half 12 's avonds, het is erg heet op de kamer, de buurman naast me heeft zijn tv erg hard staan en buiten wordt er nog volop (metaal) geslepen. Af en toe zou je hier liever niet zijn ... Ik vraag netjes bij de buren of ze de tv een beetje zachter willen zetten en ze verontschuldigen zich voor de herrie. Dat is dus opgelost, maar het slijpen gaat (helaas) nog even door vrees ik.

Maar goed, we hebben echt een geweldige dag achter de rug. Vandaag voor het eerst de nieuwe Prayrona school gezien. We zijn echt flabbergasted, wat een prachtig gebouw, het is nog redelijk nieuw (uit 2003), schoon en gewoon perfekt. Diverse ruimtes waar les gegeven wordt of kan worden, er is een ruimte voor de naaimachines, beneden is een kleine bibliotheek, er zijn maar liefst twee keukens en er is zelfs een toiletruimte met een 'normaal' toilet. Er is een prachtig dakterras (al zal het bijna altijd wel te heet zijn om het te gebruiken) en een klein tuintje, waar het eerste plantje al staat. Reena en Ashit zijn helemaal terecht apetrots op dit gebouw !

We worden met de nodige egards ontvangen, twee schattige meisjes maken een rode stip op ons voorhoofd, hangen een fikse bloemenkrans (waar we bijna krom van gaan lopen) om onze nek, er wordt op een schelp geblazen, we lijken wel een koninklijke delegatie. 

Vooral Reena is helemaal in de wolken met ons bezoek, ze vertelt wel duizend keer hoe trots ze op me is, terwijl ik dat juist op hen ben en dat vertel ik haar dan ook. Twee mensen die zoveel over hebben voor de arme kinderen in de sloppenwijken, ik kan makkelijk praten, ik ga volgende week weer terug naar mijn luxe westerse leventje ! Ik heb zoveel bewondering voor Ashit en Reena.

We drinken thee en informeren naar het harmonium wat we vier jaar geleden gedoneerd hebben. 'Toevallig' staat het in dit gebouw en natuurlijk wil muzieliefhebber Wilbert dat wel eens even proberen. Hij krijgt er zowaar nog geluid uit ook, al is de coordinatie wat lastig, met een hand lucht pompen en de andere hand spelen. Ashit kijkt lachend toe.

We geven Ashit en Reena het prachtig beschilderde laken uit Scharendijke. Ze zoeken er gelijk een mooi plekje voor en zijn er helemaal blij mee. De kinderen worden uit de les getrommeld om te poseren voor het doek, helemaal leuk !

Daarna gaan we naar de oudere kinderen om daar onze Jip & Janneke les te doen. Nou ja, oudere kinderen, het blijkt dat de jongere broertjes en/of zusjes dan ook meekomen, dus er zitten meer jongere dan oudere kinderen. De ouders zijn vaak uit werken, dus de oudere kinderen moet dan voor de jongere zorgen en als de oudere dan naar school toe willen, zal het jonge spul dus ook mee moeten. Natuurlijk helemaal niet erg, want hoe jonger in de schoolbanken, des te beter het is !

 Ze luisteren braaf (nou ja, de meeste dan en kijken vol bewondering naar onze foto's uit Nederland.

Na het verhaal trekken we het 'blikgooien' uit de tas en de chaos lijkt wel compleet. Natuurlijk wil iedereen eerst gooien en er dreigt een kleine oorlog uit te breken, totdat Reena ingrijpt. Min of meer om de beurt gooien de kinderen en het is feest. Ze vinden het geweldig. Ook wij genieten volop, waren de kinderen eerst nog wat verlegen ent terughoudend (waarschijnlijk nog niet veel of nog nooit een westerling gezien) en nu komen ze helemaal los. Fantastisch.

Reena vertelt ons dat er ook 5 doofstomme meisjes naar school komen. Ze proberen ze zo goed als kan op te nemen in het normale schoolritme. Een fantastisch initiatief, mensen met een handicap hebben een verre van volwaardig bestaan in India en dit initiatief zorgt voor wat meer begrip van de kinderen voor andere kinderen met een handicap.

Hierna lopen we door naar een ander deel van het gebouw waar het prevocational programma draait. Oudere kinderen leren hier een beroep of ambacht, waarmee ze later geld kunnen verdienen. We worden verrast door wat we zien, een kleine ruimte helemaal vol met veelal vrouwen die les krijgen in patroontekenen ! Er blijkt dus een enorme behoefte te bestaan voor dergelijke lessen, ook onder de (jong) volwassenen. Wat zou het mooi zijn als deze vrouwen wat onafhankelijker van hun man zouden zijn, wat meer eigenwaarde zouden hebben, dit programma is een eerste stap in die richting ! We gaan zeker praten met Reena en Ashit hoe we dit verder uit kunnen werken.

Reena stelt voor om ook hier het blik-gooi-spel te doen. En het is fantastisch, wat hadden de vrouwen een lol ! Het is weer eens wat anders dan wassen en eten koken, de meeste vrouwen kwamen waarschijnlijk voorheen nooit hun huis uit. We hebben enorm gelachen, wat een pret.

Hierna door naar de ruimte voor de jongens van ca 8 tot 12 jaar. Tijd voor onze Jip & Janneke les hebben we helaas niet meer, maar de spelletjes doen het ook hier goed. 

Ondertussen is er zoveel pret, dat zelfs mr. Khan over het hek staat te gluren wat er toch allemaal aan de hand is. Als we naar buiten lopen, zien we dat er zelfs mensen op het dak van gebouwen staan om een glimp op te vangen van onze pret.

Eigenlijk is dit hele bezoek één groot feest geworden. We hebben iedereen de Nederlandse vlag op zijn of haar wang geschilderd, zelfs de vrouwen stonden in de rij voor een vlaggetje op de wang. Weer binnen zien we een enorme poster hangen van de keukenhof !

 Ashit glundert helemaal als hij de poster aan ons laat zien. Een stukje Nederland in India, de keukenhof, het laken uit Scharendijke en niet te vergeten de hele inrichting gesponsord door onze stichting ! Want zonder de hulp van onze donateurs had de school er misschien wel niet eens geweest.

De inrichting is nog niet helemaal klaar. Zo zijn er nog geen schoolbankjes, deze zijn wel besteld, maar moeten nog afgeleverd worden. Gelukkig is er al wel een waterfiltersysteem, waardoor er schoon drinkwater is.

Er zijn matten gekocht waar de kinderen op zitten, er zijn ventilatoren aangeschaft (echt onmisbaar in dit klimaat), verlichting, er hangen schoolborden, er staan kasten om het materiaal in op te slaan, er hangt een prachtige kaart van India, ze zijn al een eind op weg. Het budget van Rosalie is berekend op lunch voor 30 kinderen, maar inmiddels komen er al 79 kinderen naar school. Morgen gaan we bij Reena en Ashit langs om te praten over de wensen en ideeen die ze nog hebben, wellicht kunnen we de lunch voor de overige 49 kinderen verstrekken en we denken graag mee. We hebben al een heel lijstje opgesteld met ideetjes die we willen bespreken. De school is nog maar drie weken open en is er echt al een hoop werk verricht ! Morgen praten we verder !

 Ondertussen is het eind van de middag en rijden we met de taxi weer richting de stad. De kinderen uit de buurt rennen onze taxi achterna.

Het lijkt wel het credo van deze trip te worden, maar hou het ook voor vandaag maar op 'moe maar voldaan'!

"Topi's" maken in Prabartak

Vandaag is het alweer zaterdag, de eerste week is weer al voorbij, al voelt het alsof we er al maanden zitten. Na het ontbijt wandelen we op het gemakkie naar Sudderstreet. Onderweg kopen we nog wat jurkjes voor Shanda. Shanda is een meisje uit Prayrona 2 en komt uit een van de armste gezinnetjes. Haar vader is altijd dronken, haar moeder werkt van 's morgens vroeg tot 's avonds laat. Ze heeft een oudere broer, die is verslaafd aan drugs. Ze heeft twee oudere zussen, de oudste is getrouwd, maar raakte zwanger. Omdat de schoonfamilie niet nog een mond kan voeden, is haar zus naar huis gestuurd. Dus binnenkort komt er nog een babytje bij ook. Omdat ze van de laagste kaste zijn, willen andere meisjes niet met haar spelen. Maar denk niet dat ze zielig is of doet, ze bruist van de energie en is de vrolijkheid zelve, echt onbegrijpelijk. Shanda heeft alleen maar vodden als kleren, dus we hebben aan Reena gevraagd of het oke is als we iets voor haar kopen. Dus vandaar (voor degene die mijn fotoboek van afgelopen november hebben gezien, het is het meisje van de voorkant van het boek). We kopen twee jurkjes en een salwarsuit voor haar, we zullen later ook nog wat shampoo en zeep halen en nog wat baby-dingetjes voor straks. We geven deze spulletjes aan Reena om jaloezie onder de kinderen te voorkomen. Dan weten ze in ieder geval niet dat het van ons vandaan komt, dat is beter.

In Sudderstreet lunchen we en daarna gaan we met mr. Khan weer op pad richting Prabartak. Rosalie kan vandaag niet mee, dus wij hebben vandaag de leiding ! Daar aangekomen worden we weer allerhartelijkst ontvangen. Meeta vertaalt de les voor ons vandaag. Zij is een van de 'normale' bewoners, zij is zowel geestelijk als lichamelijk in orde. (In tegenstelling tot de rest.) Niemand kent haar verhaal, ze is daar ooit te vondeling gelegd en opgenomen in het tehuis. Ik denk dat ze begin 30 is.

Na het hoedenverhaal gaan we hoeden maken. 'Topi's' in het Bengaals. Iedereen knutselt er lustig op los, er wordt geschilderd, geplakt, gestikkerd, sommigen hebben hulp nodig, maar de meesten redden het prima. Als iedereen klaar is nieten we de twee helften van de hoed aan elkaar en zetten we ze op hun hoofd, apetrots zijn ze.

Hierna doen we ook hier de spelletjes blikgooien en appeltjes gooien. En wat een pret hebben we weer. Deze spelletjes zijn toch wel een groot succes gebleken !

We nemen afscheid, want we zullen hier deze week niet meer terugkomen. Maar hopelijk niet voor lang, want dat we terugkomen, staat vast !

Mr. Khan rijdt ons vervolgens naar het huis van Reena en Ashit. Het is niet zover van Prabartak vandaan, een minuut of vijf. Ook daar een hartelijke ontvangst. Reena's zoon Rublu is er ook, hij woont in Cochin, maar is op bezoek bij zijn moeder en broer omdat zijn vriend deze week trouwt. Het is een aardige vent, die ons een en ander kan vertellen over India en de gebruiken van de diverse streken. Hij is een geletterde kerel, heeft een goede baan en spreekt goed Engels. Hij moet alweer voor het eten weg, maar we spreken af elkaar later in de week nog een keer te treffen.

Reena en Ashit hebben heerlijk voor ons gekookt, we genieten volop. Ze leren ons een paar woordjes Bengali en het blijkt af en toe gelijkenissen te hebben met het nederlands. Best grappig om te zien. Na het eten vergaderen we over de Prayrona 3 school. Zo hebben ze zelf best goede plannen en ideeen wat met de school te doen.

Ze komen nog wat leraren tekort en willen nog het een en ander aanschaffen. Wij hebben alles genoteerd en zullen kijken wat we er aan kunnen doen. Ik denk dat we het meest van hun wensen wel in kunnen vullen. Meer dan eens wordt duidelijk dat het mensen zijn met hart voor hun werk, maar zeker met hart voor de kinderen. Ze cijferen zichzelf helemaal weg, ongelofelijk eigenlijk. Zo werkt Ashit op drie scholen 6 dagen in de week van 5 uur 's morgens tot 7 uur 's avonds. En dat in dit klimaat ! Wij zijn na 3 uurtjes actie al doodop !

Met een hoofd vol informatie verlaten we Reena en Ashit. Er is veel om over na te denken ! Gelukkig weet de taxichauffeur ons op het goede adres af te zetten (blijft toch altijd weer spannend hier) en circa half 11 zijn we weer in het hotel. Eerst maar eens alles laten bezinken, truste !

Een 'kijkje achter de schermen'

Als je zo maar een dagje Prayrona-2 school meemaakt, hou je daar geen naar gevoel aan over. Tja, het wijkje is 'wat' armoedig, de kleren van de kinderen niet altijd even fris en mooi, maar de kinderen zijn schattig en vrolijk ! Ze lachen, spelen, genieten van de aandacht van de leraren (en van ons), krijgen hun lunch en huppelen blij naar huis.

Maar Reena vertelt je altijd 'graag' de achtergrond van een kindje. Vader aan de drugs of drank, moeder werkt lange uren, er is weinig te eten, broer aan de drugs, moeder slaat de kinderen, vader zit in de gevangenis, vader op de vlucht voor de politie en wordt aangereden door de trein ... en zo kan ik nog wel even doorgaan.

Het maakt je (mij in ieder geval) nieuwsgierig waar deze kinderen nu eigenlijk vandaan komen en hoe ze wonen. Vandaag was mijn kans, Wilbert en Ilse waren met Champa op pad naar een kleuterschool en de BBD School en ik ben halverwege de ochtend naar Prayrona-2 gegaan.

De kinderen wisten niet dat ik kwam, Ashit had het ze niet verteld. Dit veranderde gelijk het plaatje. Geen mooie Durga Puja jurkjes, maar veelal vodden om de lijfjes van de kinderen. Aan de andere kant leken ze ook meer ontspannen, kwamen gelijk naar me toe, wilden knuffelen (vooral de kleinsten) en op schoot. Ik had geen les bij me, wilde alleen maar kijken hoe het er aan toe ging. Al lukte dat niet helemaal, er werd namelijk voor me gedanst, gezongen, etc. Maar gelukkig wel op een relaxte en niet vooraf ingestudeerde manier.

Na de lunch gingen de kinderen inderdaad huppelend naar huis. Ashit bracht me eerst bij het huisje van Chanda. Je weet niet wat je ziet, de ouders waren allebei thuis, maar het huisje ligt vol met vodden, lege plastic flessen, etc. Er was niet eens een slaapplek, ik vermoed dat ze in de vodden slapen. Haar broertje aan de drugs, haar zus weer thuis, nadat ze zwanger het huis van haar schoonouders is uitgezet (ze is drie dagen geleden bevallen van een meisje), je kan je er geen voorstelling bij maken. De moeder van Chanda kwam nog even in school kijken en Chanda deelde haar lunch met haar moeder, zo aandoenlijk.

Daarna door naar nog wat andere huisjes, 'gelukkig' werd het alleen maar beter, sommigen hadden wel een soort bed in het huisje staan, anderen hadden een soort verhoging net als bij Mehtab thuis. Maar de huisjes overal even klein en armoedig, privacy is hier heel ver te zoeken.

We zien een moeder van twee van de jongens die bij ons naar school komen. Ze heeft net haar 5e kindje gekregen. Zelf is ze 22 jaar. De vader is altijd dronken en slaat de jongens.
Even verderop zijn een aantal 'schoffies' aan het wassen en spelen bij de waterpomp, een leuk gezicht.

We lopen richting de spoorweg. De overgang is gesloten, maar me hier niets van aantrekkend, kruip ik de overgang onderdoor. Chanda volgt me, er lopen nog meer mensen op en rond de rails. Ashit volgt met een bezorgd gezicht, 'train coming' roept hij diverse keren, maar ik kijk en zie niets. Maar hij blijft maar bezorgd kijken, we lopen midden op de rails als ik achter me toch iets hoor. Verrek, de trein komt er nog aan ook. Twee keer op een dag schijnt hij langs te komen en nu net als ik ... Maar goed, we duiken tegen het hek, houden de kinderen die we bij ons hebben goed vast en de trein suist voorbij. Oeps, volgende keer toch wat meer respect tonen voor een gesloten overgang ...

Ook hier niet te geloven wat je ziet, hoe de mensen langs deze spoorrails wonen. Het staat zover van je af, dat alhoewel je er midden in staat, je er nog steeds geen voorstelling van kunt maken hoe het is om hier te moeten leven. En dan zeker niet als kind zijnde.

Ashit vertelt de verhalen van de kinderen. Hij kent ze allemaal, kent hun ellende en probeert ze zo goed als mogelijk te helpen. Van het al schamele loon dat hij heeft, koopt hij kleren voor de meest arme kinderen, koopt hij shampoo en wast hij het haar van de kinderen een keer in de week zelf, hij knipt elke maandag de nageltjes van de kleinste kinderen, gaat kinderen van huis halen als ze niet op komen dagen en zo kan ik nog wel even doorgaan. Ashit zijn hart is te groot, ik hoop echt dat hij dit nog 100 jaar volhoudt !

Tasjes maken op het RCFC

Vandaag gaan we terug naar het RCFC, vorige week woensdag waren we hier ook. Om hier te komen moeten we eerste met de metro en daarna verder met de autorickshaw. De bestuurder laat even op zich wachten, waardoor Ilse dreigt zelf het stuur ter hand te nemen. Gelukkig kunnen we haar net op tijd van dit dwaze plan afbrengen :-)


Deze keer gaat Rosalie ook mee en we vragen of zij het verhaal voor wil lezen. Zij doet dat vanmorgen vol overgave, Kakaly vertaalt en de kinderen reageren enthousiast. Het is erg leuk om dit te aanschouwen en het doet ons beseffen dat we ver verwijderd zijn van het leraarschap !

Rosalie legt het belang van bomen uit en een jongetje weet zelfs te vertellend dat de bomen ons voorzien van zuurstof, slimme kinderen hier ! De link naar de tasjes is dat je beter een stoffen (duurzaam) tasje kan gebruiken dan een papieren zak, omdat dat laatste bomen 'kost'. Na het verhaal mogen de kinderen zelf hun stoffen tasje versieren met foamstikkers en/of schilderen met textielstiften. Gelukkig doen ze het hier ook allebei en er ontstaan weer ware kunststukjes.

Een van de leraressen claimt zelfs dat dit de 'beste les ooit is', wat ik betwijfel, maar goed, het is een leuk compliment. De kinderen hier kunnen allemaal prima zelf knutselen, dus voor ons is het een eitje, we hoeven deze keer weinig te doen dan ze af en toe flink te prijzen ! Na de les krijgen we boven op kantoor het gebruikelijke kopje thee, waarna Wilbert en Ilse hun kadootjes uit gaan delen bij de kinderen die op de ziekenzaal liggen.

Eerst wordt er angstvallig afgewacht, de kadootjes worden niet gelijk opengemaakt, maar als Wilbert en Ilse even later achterom kijken, zitten de meeste kinderen geamuseerd in hun boekjes te kijken ! Missie geslaagd !

Met de ambulance worden we afgezet bij het metrostation, we lunchen op Sudderstreet en lopen terug naar het hotel om even lekker uit te rusten. De bijna twee weken Calcutta gaan zijn tol eisen en we zijn alledrie redelijk moe. Halverwege de middag splitsen we ons weer op. Willeke gaat naar Rosalie toe voor een vergadering met Reena en Ashit over de bijdrage voor Prayrona 3, de puntjes moeten nog op de i gezet worden. Wilbert en Ilse gaan op 'sightseeing' en bezoeken het Victoria Memorial en Flurries (de eerste is een cultuur-monument, de tweede een gebakzaak ...).

Halverwege de avond komen we elkaar weer tegen en ronden we de peacock-cards af, het is een heel verhaal, maar kort gezegd zijn er kaarten gemaakt waarin een foto geplakt wordt van het desbetreffende kind, inclusief naam en leeftijd. Het gaat om ongeveer 55 kaarten, dus het is even een gezoek, welke foto bij welke naam/leeftijd hoort, maar zo tegen half 11 is ook deze klus geklaard ! Morgen alweer onze laatste dag, alhoewel we fysiek en emotioneel een beetje uitgeput raken, willen we eigenlijk helemaal nog niet weg ....

Wat een pret in Prayrona 3

Vanmorgen kunnen we voor het eerst deze week min of meer uitslapen en dat kunnen we best even gebruiken ;-) Maar het is ook onze laatste dag, morgenochtend vroeg vliegen we terug naar huis, dus we moeten ook alvast wat inpakken. Op ons gemakkie worden we wakker, ontbijten we, pakken we alvast wat in, zoeken we de spullen bij elkaar voor de les van vandaag en lopen we richting Sudderstreet. Maar eerst voor de lunch langs bij Flurries, een grote bistro-achtige zaak met de mooiste taarten en gebakjes. Maar natúúrlijk lunchen we hier heel gezond met sandwiches ! Het is erg warm vandaag, het voelt veel heter aan dan de afgelopen dagen en het beetje wind dat er staat is ook nog eens goed heet. Dat belooft nog wat.

Nadat Wilbert een fluit gekocht heeft en na onze (waarschijnlijk) laatste mango-juice bij Blue Skye, zitten we om 1 uur 's middags samen met Rosalie in de taxi van Mr. Khan. Pruttelend gaan we op weg naar de Prayrona 3 school. De taxi van Mr. Khan is al jaren aan vervanging toe. Erik zou zeggen : “Die taxi is al 4x versleten”. Hij schijnt eind maart een nieuwe te 'krijgen', maar ja, eerst zien, dan geloven is hier het credo. Reena en Ashit staan ons al op te wachten. De omgeving van deze school doet een beetje landelijk aan, al is het midden in de stad. Er staan hier af en toe rietachtige huisjes en er is wat meer groen aanwezig. De kinderen komen één voor één binnen, zetten hun schoentjes netjes aan de kant (tenminste, dat probeert Ashit te stimuleren) en gaan naar binnen. Veel kinderen moeten overdag op hun jongere broertjes en zusjes passen, dus die komen dan ook mee. Daarom zitten er dus af en toe van die schattige kleintjes in de klas !

We drinken een bakje thee en Ashit roept alle kinderen bij elkaar in de hal. Dit is de grootste ruimte van het gebouw en alleen hier kunnen alle kinderen bij elkaar zitten om les te krijgen.

We doen de Jack-in-the-Box les, Rosalie leest het verhaal voor, de kinderen mogen zelf aan de Jack-in-the-Box draaien, soms verlegen, soms vol bravoure en daarna mogen ze hun eigen masker maken. We delen de maskers uit en de viltstiften. De oudere kinderen gaan gelijk aan de slag, maar de jongsten zitten ons wat verward aan te kijken. Als we voordoen hoe het werkt, zo'n viltstift, hebben ze niet veel meer nodig en kleuren ook zij er lustig op los.

De kinderen zijn nog wat bedeesd, de school is immers nog maar een goede maand open, maar er is al verschil met vorige week. Toen werden we angstvallig in de gaten gehouden, die witte vreemdelingen met die gekke spelletjes, maar nu wordt er al volop naar ons gelachen, gelukkig maar ! Als iedereen klaar is met zijn masker, worden er nog wat stroken crepepapier opgeniet, waarna we een hele klas met gekleurde maskers hebben !

Een prachtig gezicht. Hierna doen we nog een rondje Jack-in-the-Box met de kinderen zelf als op springende Jack. Ze genieten, vinden het prachtig en wij ook. Daarna is het dan toch echt afgelopen, de kinderen krijgen hun (late) schoollunch en Reena heeft voor ons heerlijke zoetigheden gekookt en gekocht. Het smaakt allemaal prima, we worden hier echt verwend.

Door de open ramen kijken we stiekum naar beneden en zien we de kinderen met hun masker huiswaarts keren. Ze zijn er trots op, laten het aan vriendjes en vriendinnetjes zien en helpen hun jongere broertje of zusje met het opzetten ervan. Een aandoenlijk tafereel.

De school bestaat ruim een maand en er komen al 45 kinderen naar school, maar buiten dat komen er ook nog eens 20 kinderen hun huiswerk maken. Zij gaan naar een formele school, maar kunnen thuis bij hun ouders niet terecht voor vragen en bijscholing, omdat hun ouders veelal niet kunnen lezen en schrijven. Reena en Ashit hebben hun school ook opengesteld voor deze kinderen, is het niet geweldig ? Op zaterdag worden er teken- en toneellessen gegeven, natuurlijk vinden alle kinderen dat erg leuk. Maar alleen als de kinderen elke dag braaf naar school toe komen, mogen ze ook op zaterdag deelnemen. Een extra stimulans ! Aan het eind van de middag brengt Khan ons terug bij het hotel. We zijn kapot, het was zó warm vandaag en het was zó leuk om de kinderen te helpen ... we kunnen haast niet meer.

Met de taxi rijden we weer richting het centrum. Onderweg slaat de taxi af en Khan krijgt hem niet meer aan de praat. Oeps ! Maar na wat aanduwwerk van Wilbert, slaat de taxi alsnog aan, gelukkig maar ! Aangezien het de laatste keer is dat we met Khan meerijden, geven we hem een kadootje. Wilbert heeft de afgelopen week een mooie foto van hem gemaakt en deze hebben we in laten lijsten (200 roepies, ca 3 euro). Hij is er erg blij mee, zoals je wel kan zien op de foto, hij was erg verrast.

Jammergenoeg kan hij ons niet naar de luchthaven rijden, omdat Rosalie hem morgenochtend nodig heeft. (De volgende dag horen we van Rosalie dat 's nachts de banden lek zijn gestoken van de taxi, terwijl Khan erin lag te slapen ...) 's Avonds spreken we met Rosalie af bij Fire and Ice, een goed restaurant vlakbij ons hotel. Het is ons afscheidsetentje.

We geven Rosalie een mooi boek als dank voor haar zorgen om de kinderen en hebben nog een (voorlopig) laatste gezellige avond. Maar als we later afscheid nemen, weten we dat het niet voor lang zal zijn ! We'll be back !