| |
VOLENDAM !
Vanmorgen vertrekken we, geknipt en gemanicuurd, aan het eind van de
ochtend richting Amsterdam. We lunchen bij het wegrestaurant boven
de A4 en tegen twee uur rijden we het parkeerterrein van het novotel
op. We slapen vlakbij de RAI, morgen gaan we een 'dagje' naar de
Dalai Lama, die in de RAI een les en een lezing geeft. Dus het leek
ons wel makkelijk hier lopend naar toe te kunnen!
We zetten onze spullen op de kamer en gaan er gelijk weer vandoor,
we hebben onszelf een middagje Volendam beloofd. We zijn hier
allebei (voor zover we weten) nog nooit geweest en zijn wel
nieuwsgierig naar die beroemde 'dijk van Volendam'. Het is een half
uurtje rijden als we in Volendam door een verkeersregelaar worden
aangehouden. Oeps, zou er iets te doen zijn, waardoor het extra druk
is ? Maar nee, het is hier allemaal niet zo groot en een beetje krap,
dus die man staat daar waarschijnlijk gewoon elke dag. In de zomer
zal dat zeker nodig zijn, want zoveel parkeerruimte is er niet langs
de haven. Wij mogen doorrijden en vinden een mooi plekje aan de voet
van de dijk. De eigenaar van het terrein brengt ons naar een vrij
plekje. Het staat ons vrij zo lang te blijven als we willen en het
staat ons vrij te betalen wat we willen ... dat gaat volgens die man
al 50 jaar zo, we vinden Volendam nu al leuk !
Als we de auto uitstruikelen worden we gelijk geconfronteerd met de
paling, klompen, tulpen en andere toeristische prullaria. In de
haven liggen zowel vissersboten, oude platbodems als moderne jachten.
Ondanks het grote aantal toeristen is de sfeer gemoedelijk. Bij de
eerste de beste fotowinkel gaan we naar binnen om een onvervalst
Volendams souvenir te laten maken ... ja, ja, we hebben er een, zo'n
heerlijk foute foto van ons twee in Volendammer dracht bij de schouw.
We zullen hem spoedig op ons weblog plaatsen !!
We vermaken ons prima, wandelen over de dijk, langs het Markermeer,
in het oude centrumpje met kleine kneuterige, maar verzorgde huisjes.
Stiekem kijk je af en toe toch even achterom. Zien we daar Jan en
Yolanthe lopen ?? Ach nee, het is fata morgana, het Volendamse
droompaar is immers niet meer :-(. In het praathuis op de dijk raken
ze er niet over uitgepraat, die Yolanthe is immers veel te wild voor
onze rustige Volendamse Jan...
Aan het eind van de middag komen Dick en Wil de dijk opgelopen. Heel
toevallig zijn ze hier twee nachtjes op vakantie (wat we sinds
vorige week weten) en het leek ons wel gezellig elkaar te treffen
voor een etentje!
We kijken vanaf onze tafel zo op de dijk. Het is even voor zessen en
we zien dat het praathuis leegloopt, de vrouwen hebben vast de
piepers gaar en de mannen mogen natuurlijk niet te laat zijn voor
het eten ! Na een drie kwartier zijn de meeste weer al terug, om
vervolgens om 8 uur (voor het bakje koffie ?) weer naar huis toe te
gaan.
Het is erg gezellig, we kletsen lekker bij en rijden aan het eind
van de avond weer richting Amsterdam. Lekker badderen en op tijd
naar bed, morgen naar de Dalai Lama !
So therefore ..
Vandaag is het zover, de Dalai Lama komt. De eigenlijke reden van
ons bezoek aan Amsterdam. We staan al vroeg op en om kwart voor 7
zitten we al aan het (zeer uitgebreide) ontbijt. Inmiddels horen we
via de sms dat Wilbert en Ilse in Rotterdam op de trein gestapt zijn.
De bewegingen van alle bezoekers naar Amsterdam toe zijn haast
voelbaar.
Tegen acht uur treffen we ze onder treinstation Amsterdam RAI, wat
precies tussen ons hotel en de RAI in ligt. Vrij soepel bewegen we
ons door de beveiliging, al lijken ze wel het spelletje 'tasje-wel-tasje-niet'
te spelen, waardoor we uiteindelijk allemaal toch zonder tassen de
zaal in gaan. Al de spulletjes (portemonnee, water, etc.) mochten
gelukkig wel mee, maar dan in een doorzichtig plastic tasje.
Het is een indrukwekkende dag. De Dalai Lama ziet er goed uit (hij
heeft wat gezondheidsproblemen gehad) en krijgt de zaal veelvuldig
aan het lachen met zijn grapjes en aanstekelijke lach. De serieuze
momenten zetten aan tot nadenken, maar het is en blijft vrij
ingewikkelde materie die je niet gemakkelijk tot je neemt. Over de
wereldreligies is hij kort, maar duidelijk. Deze moeten gewoon naast
elkaar kunnen blijven bestaan, uiteindelijk streven we allemaal min
of meer naar hetzelfde. Daarnaast, zo gaat hij gedreven verder, is
het Boeddhisme iets voor 'het oosten' en niet iets voor 'het westen',
wij moeten ons houden bij de religies die hier al honderden jaren
regeren ... Ik zie de man naast mij nog zitten. Helemaal in het geel,
zelfs zijn sokken, ik durf te wedden dat hij zelfs een gele
onderbroek aan had ... en dan te horen krijgen van je eigenlijk
geestelijk leider dat het boeddhisme niet iets voor 'het westen' is
...
Aan het eind van de ochtend komt Nelleke er ook bij voor het
middagprogramma, we zien Camilla met een vriendin en per sms hebben
we contact met Regi en Peter, leuk ! Het middagprogramma bestaat uit
een lezing, die o.a. wordt geopend door een erg zenuwachtige Erica
Terpstra. Ze is duidelijk onder de indruk van de aanwezigheid van de
Dalai Lama en struikelt meer dan eens over haar Engelse woorden. Als
hij gaat zitten om de lezing te starten, kijkt hij ineens verrast
op, hij staat weer op en loopt naar de rand van het podium. Daar
staat een Joodse rabbi, een goede vriend van hem. De begroeting is
zo welgemeend en oprecht dat de tranen even in mijn ogen schieten.
Twee religies even zo intens bij elkaar ..
Na de lezing gaan Wilbert en Ilse met de trein weer naar huis,
Nelleke maakt met ons nog een rondje over het marktje. Het is echter
zo verschrikkelijk druk, dat we door de grote hoeveelheid mensen,
soms niet eens kunnen zien wat ze in het kraampje verkopen. Wat wel
gelijk opvalt, is dat de kraampjes met sieraden, prullaria, etc.
heel erg druk zijn, terwijl de kraampjes met de serieuze literatuur,
daar waar het zeg maar echt om draait, zitten te wachten op
klandizie. Ik wil hier geen oordeel over vellen (mag niet meer van
de Dalai), dus dat moet je zelf maar doen.
Ook Nelleke neemt afscheid en samen gaan we naar de laatste lezing
van vandaag, die van Sogyal Rinpoche. Het is een duidelijk en
krachtig verhaal. Hij vertoeft in Frankrijk (is wel geboren in
Tibet) en kan als geen ander het Tibetaans Boeddhisme implementeren
in de de dagelijkse en hedendaagse praktijk. Hij praat goed Engels (wat
de Dalai Lama toch nog niet helemaal onder de knie heeft) en ook de
vertaling is deze keer erg duidelijk. Aan het eind bleek er nog wat
tijd over en wilde hij een meditatie-oefening met ons doen. De hele
zaal moest zich concentreren op zijn gezicht, zelf zat hij te ver
weg, maar de twee grote schermen boden uitkomst. Totdat de regie het
beeld wegdraaide en stukjes uit het publiek liet zien ... jammer dat
zij duidelijk even niet op zaten te letten.
Het was een mooie dag. Het is altijd weer bijzonder even in de
aanwezigheid van zo'n vredelievende en wijze man te mogen zijn en
ook de lezing van Sogyal Rinpoche heeft bij ons veel indruk gemaakt.
Maar we moeten nog veel leren ...
Weer al een dag om nooit te vergeten
Het
is nu vrijdagavond en ik heb het gevoel alsof er 'veel in het water
geroerd is', het water is even niet helder meer (als dat het
trouwens ooit geweest is). Niemand die deze zin begrijpt natuurlijk,
maar gisteren had Sogyal Rinpoche een mooie metafoor voor
geestelijke rust, geestelijk geluk. Water is helder, maar als er
veel in geroerd wordt, wordt het troebel. Als je (te)veel indrukken
te verwerken krijgt, (te) veel verstorende invloeden toelaat in je
hersenpannetje, wordt het daarboven ook troebel.
Maar laat ik bij vanmorgen beginnen. Zolang mogelijk uitgeslapen,
dat hadden we even nodig. Helaas was het ontbijt maar tot half 10,
dus om 8 uur ging toch dat wekkertje weer. Pfff... we waren er nog
lang niet aan toe ... Na het ontbijt de spulletjes bij elkaar
gezocht en uitgecheckt. Vanmorgen 'verhuizen' we naar een hotelletje
in 'oud-zuid', naast het museumplein, wat meer in het centrum en met
wat meer charme dan die novotel-blokken. Onze tom weet precies de
weg en na een kwartiertje rijden we de chique Jan Luykenstraat in,
de straat achter de PC Hooftstraat. De kamer is gelukkig al klaar ,
dus we kunnen gelijk onze spullen parkeren. We hebben een kamer met
een klein balkonnetje. Nu zullen we dat niet veel gebruiken, maar
het betekent wel dat de balkondeuren lekker open kunnen, heerlijk.
De zon schijnt voorzichtig naar binnen, het is erg bewolkt, maar af
en toe glipt ze er toch even door. Nieuwsgierig naar de PC
Hooftstraat, staan we er even later midden op. Maar helaas, geen
Hümmers, cabrio's, Porsche Cayennes, Mercedes SLK'tjes en grote
Range Rovers, wel busjes, bedrijfsbusjes wel te verstaan én een
hoogwerker. Er wordt hier en daar flink verbouwd. Natuurlijk zijn er
wel de chique winkels en bijbehorend publiek, maar we moeten
misschien op zaterdag of zondag terug voor het wagenpark.
Daarna wandelen we richting het Vondelpark, ook om de hoek van ons
hotel (onze locatie is erg luxe deze keer). Het is leuk hier eens
doorheen te lopen, veel bezongen en beschreven, maar we waren er nog
nooit geweest.
Eigenlijk is het er vandaag levensgevaarlijk. Het park wordt
namelijk als golfbaan gebruikt, overal zijn holes uitgezet en soms
vliegen de ballen letterlijk om je oren! We drinken een bakje koffie
in het theehuis en verlaten het park 'halverwege'. Kriskras wandelen
we door oud-zuid terug richting het hotel. Het is een mooie, leuke
en rustige buurt. De straten zijn ruim met veel groen, de huizen
veelal prachtig. In deze wijk zitten ook veel bekende mode-ontwerpers,
zo we zien we de winkels van Sheila de Vries, Marlies Dekkers, Frans
Molenaar, etc. Na de lunch gaan we terug naar het hotel, even 'uitbuiken'
voordat we naar de Melkweg vertrekken.
In
de Melkweg begint om half 5 de Nacht van Tibet, een 4 uur durende
middag/avond met optredens van diverse Tibetaanse artiesten, Blof,
The Sheer, Racoon, Aqua d'Annique, voordrachten van gedichten en
diverse interviews. Om half 4 staat de rij tot aan het Leidse plein,
het is geheel uitverkocht. Dit zal ook zeker te maken hebben met het
feit dat de Dalai Lama deze middag komt openen.
Omdat we lekker op tijd zijn, hebben we een mooi plekje. We staan
recht voor het podium op een soort balkon, dus hebben echt vrij
zicht, helemaal goed. Ruben Nicolai en de zwangere Sophie Hilbrand
openen de avond, ze zijn duidelijk zenuwachtig voor wat er komen
gaat. Het is ook niet niks om de Dalai Lama te mogen begroeten. De
nacht van Tibet begint met een optreden van The Sheer, er volgen
gedichten en Loten doet een optreden, een in het westen vrij bekende
Tibetaanse artiest. En dan staat hij ineens aan de zijkant van het
podium, de Dalai Lama. Er wordt een stoel voor hem klaargezet, maar
hij blijft liever staan. Even staat hij onwennig, niet wetend wat te
zeggen (dat vertelt hij ook gewoon, hij had gevraagd aan zijn
secretaris wat hij hier moest doen en die had hem verteld, 'gewoon,
even gedag zeggen'). Maar al snel herpakt hij zich. Hij houdt een
krachtig pleidooi voor de vrede, die begint in jezelf, eerst
compassie ontwikkelen naar andere toe, je medeleven tonen, de
dialoog aangaan met je 'tegenstanders', dan komt de (wereld)vrede
vanzelf. Wij zijn de jongere generatie (al begon hij gelijk
schuddebuikend te lachen toen hij -terwijl hij dit zei- een aantal 'grijsaards'
vooraan het podium zag staan) en de toekomst ligt aan onze voeten,
een toekomst die we zelf kunnen maken. Hij lijkt niet op te kunnen
houden, blijft vurig staan praten, hij ziet er niet uit als een man
van 73 die er een verschrikkelijk druk leven op nahoudt. Hij draagt
ons op van deze eeuw een vredelievende eeuw te maken, een eeuw van
verzoening.
Dan volgt een optreden van Blof, samen met Anneke van Giersbergen,
de zanger van Racoon en Loten (de Tibetaanse artiest), zingen ze het
nummer over Tibet 'als de je ooit nog eens terug kan', het wordt
hier als het ware kado gegeven aan de Dalai Lama. Wat ze echter
duidelijk niet verwacht hadden, is dat de Dalai Lama, zittend op een
stoel aan de rand van het podium, blijft luisteren. Een bijzonder
plaatje. Na het nummer betuigt Loten, op Tibetaanse wijze, zijn
bewondering voor de Dalai Lama, die zich hierdoor een beetje
gegeneerd voelt. Het dringt temeer tot je door wat de bezetting van
Tibet met de mensen doet. Het is hartverscheurend, de Dalai Lama is
hun laatste hoop op terugkeer, wat bijna onmogelijk lijkt. En dan
gaat hij weg, hij zwaait nog een laatste keer naar het publiek, de
grote bron van positieve energie verlaat het gebouw en gaat morgen
door naar Parijs. Het was fantastisch om hem vandaag, van zo
dichtbij, nog een keer te mogen zien, dit zullen we niet snel
vergeten.
Hierna volgen nog een groot aantal optredens, Blof, Racoon, maar
bijvoorbeeld ook de Singing Nuns. Een aantal Tibetaanse vrouwen
staan verlegen op het podium, duidelijk niet gewend om voor grote
aantallen te zingen. Het blijken vrouwen te zijn, die allemaal
gevangen hebben gezeten in Tibet voor hun steun aan de regering in
ballingschap. In de gevangenis zijn ze samen liederen gaan maken,
deze zongen ze geheimelijk in op cassettebandjes, die de gevangenis
uitgesmokkeld werden naar hun familie. Toen dit bekend werd, werd
hun gevangenisstraf met 6 tot 10 jaar verlengd. Wat ze niet wisten,
is dat deze liederen inmiddels de hele wereld overgingen. Een
grootse lobby heeft er dan ook voor gezorgd dat deze vrouwen
inmiddels 'vrij' zijn.
En zijn ook een aantal journalisten die in China gewerkt hebben
en/of er goed mee bekend zijn. Zo leer ik dat de Nederlandse
regering niet eens erkend dat Tibet een bezet land is. Ze zien Tibet
gewoon als onderdeel van China. Ik heb me dit nooit gerealiseerd en
realiseer me ook, dat dit een oplossing niet echt dichterbij brengt.
Tsering Jampa (voorzitster van de Tibet Support Groep) komt op het
podium. Met anderen heeft zij ervoor gezorgd dat de Dalai Lama naar
Nederland kwam. Een vrouw die zelf op jonge leeftijd gevlucht is
vanuit Tibet naar India en van daaruit naar Nederland is gekomen.
Een gedreven vrouw, geknipt voor haar taak. Op de vraag wat ze van
de afgelopen twee dagen vond, kon ze maar één ding antwoorden 'WOW'.
Ze was duidelijk nog steeds helemaal onder de indruk. Ze hield een
krachtig pleidooi voor Tibet, ze vond het beschamend dat Balkenende
de Dalai Lama niet wilde ontvangen. Vanmorgen was ze bij het gesprek
tussen de Dalai Lama en minister Verhagen geweest en ze had zich 'dood
geschaamd', haar letterlijke woorden. Triest dat onze regering zo
bang is voor deze man die niet eens meer pleit voor een
onafhankelijk Tibet.
Aan het eind brengt Gideon Levy (een Jakhals) nog een protestlied.
Hij was een poosje geleden in Dharmsala (de huidige woonplaats van
de Dalai Lama) en sprak daar veel met Tibetaanse kinderen die recent
naar India gevlucht waren. Terug in Nederland was hij zo boos over
wat deze kinderen doorgemaakt hadden en nog steeds doormaken, dat
hij een lied schreef. Dit werd nu voor het eerst (en waarschijnlijk
ook voor het laatst) ten gehore gebracht. Hij was duidelijk nog
steeds erg aangedaan, alle woede en frustratie gooide hij er op
meesterlijke wijze uit. Het is geen zanger (hij excuseerde zich hier
ook voor, voordat hij begon te zingen), maar wie dat niet wist, had
dat waarschijnlijk niet opgemerkt. Op het eind zong vrijwel iedereen
mee, een mooi eind van (weer al) een bijzondere middag. Veel geleerd,
vooral over de 'Tibetaanse-zaak', maar ook met een realistisch besef
dat een oplossing erg ver weg is.
Rond half 9 verlaten we de Melkweg, we hebben inmiddels best trek
gekregen. We kunnen het even niet over ons hart verkrijgen om een
Chinees restaurant binnen te gaan, al hebben we best trek in 'Chinees'
en al zegt de Dalai Lama niets tegen Chinezen te hebben. Even
verderop vinden we Restaurant Sherpa, een Nepalees en Tibetaans
restaurant, dit 'voelt' beter. Gelukkig is er nog plek en zo
genieten we in Tibetaanse sferen nog even na.
AMSTERDAM !
Vanmorgen na het ontbijt hoor ik Erik een zucht op oplichting geven
op het balkon. Er komen diverse PC-Hooft-waardige auto's door de
straat gereden, éindelijk! En ja hoor, als we even later door de PC
Hooftstraat wandelen zijn de bedrijfsbusjes verdwenen en hebben ze
plaatsgemaakt voor de Porsche Cayennes, de Audi Q7's, etc. Gelukkig
maar ...
Vandaag wordt een wandel-dag, via het Leidse Plein lopen we naar de
Oude Kerk waar de World Press Foto Tentoonstelling is. Allereerst is
het een prachtige kerk, goed onderhouden, maar ze zijn ook druk aan
het restaureren. Gelukkig vandaag niet, het is zaterdag.
De tentoonstelling is indrukwekkend. Ten eerste natuurlijk om
prachtige foto's, maar ook schiet in een flits 2008 aan ons voorbij,
de overwinning van Obama, de aardbeving in China, de oorlog in
Georgië, de financiële crisis in Amerika met alle gevolgen vandien,
de Olympische Spelen, de overstromingen in Myanmar, protesten in
Athene en diverse andere tragedies. Je wordt er stil van, het zijn
meestal geen mooie beelden. Op de achtergrond oefent een koor in de
kerk, prachtig stemmige muziek, stilletjes hopen we dat ze nog even
blijven zingen..
Hierna wandelen we door omgeving Warmoesstraat richting Centraal
Station, op de Prins Hendrikkade is in 'De Tempel' de Tibet Art Now
expositie ingericht. Het is niet echt groot, maar vooral de
schilderijen van Tashi Norbu zijn schitterend. Een 'Tibetaanse Belg'
of 'Belgische Tibetaan', ik weet niet hoe je het moet zeggen, maar
hij woont in elk geval vrij dichtbij.
Via de Spuistraat lopen we terug richting de Dam, hier bezoeken we
het piepkleine Tibetwinkeltje, een onderdeel van de Tibet Support
Groep. Wat we zoeken, verkopen ze alleen via internet, de winkel is
te klein om alles hier te kunnen uitstallen.
Omdat we de drie dingen (World Press, Tibet Art Now en Tibetwinkel)
die we van plan waren vandaag 'af' hebben, strijken we eerst neer op
het terras, even genieten van het voorzichtige zonnetje.
Via de '9 straatjes' lopen we richting de Elandsgracht, waar 4 'helden'
van de Jordaan een standbeeld hebben gekregen. Manke Nelis, Tante
Leen, Johnny Jordaan en Johnny Meijer. Het is een drukte van belang.
Een vrijgezellenfeestje voor dames hebben blijkbaar de opdracht om
hier een typisch Jordaans lied te zingen voor een van de
standbeelden. We kijken geamuseerd toe.
Via nog wat terrasjes struikelen we terug naar ons hotel. Even
opfrissen voordat we gaan eten. Vandaag veel gelopen, veel gezien,
het was mooi weer en dan is Amsterdam natuurlijk helemaal een leuke
stad om in te vertoeven. Het was lekker druk op straat, de terrasjes
zaten gezellig vol. Ook leuk hier is altijd het aantal 'bekende
luitjes' die je zo af en toe tegenkomt. We houden geen lijstje bij
(of toch wel ??), maar Freek de Jonge op de fiets, Prins Bernhard
met twee kinderen in de bakfiets, Jeroen Latijnhouwers achter de
wandelwagen, het blijft een leuk aspect van een bezoekje aan onze
hoofdstad.
De Amsterdamse 'Pijpp en een rondvaart
Vandaag alweer onze laatste Amsterdamse dag. Eigenlijk waren we van
plan om vandaag naar het IJazz festival te gaan, maar aangezien ze
regen afgeven (en wij toch liever droog blijven), besluiten we een
rondje ' De Pijp' te doen. Het is even een ander wijkje dan waar wij
slapen, het is een echte volksbuurt. Helaas zijn bijna alle
winkeltjes gesloten vandaag en ook de Albert Cuyp is 'dicht', anders
zal het vast een levendigere indruk geven. Maar desalniettemin is
het er leuk. Een kleurrijk buurtje met ook het standbeeld van Andre
Hazes. Hij schijnt hier vlakbij geboren te zijn. Hij staat er wat
verloren bij, maar goed, hij heeft in ieder geval nog een standbeeld
(en ik kon het toch niet laten om het heineken-logo erbij op de foto
te zetten, sorry ..).
Hier
hebben we toch wel een paar uurtjes vertoefd, het is heerlijk
wandelen als het zo lekker rustig is, daarnaast is er ook nog een
leuk park (Sarphati-park). Op ons gemak zijn we weer teruggewandeld
en hebben we ons Amsterdamse bezoek afgesloten met een typisch
Amsterdams tripje, een boottochtje door de grachten! En eerlijk
gezegd is dit best leuk, je ziet alles eens van een andere kant en
je hoeft maar te zitten.
Ondertussen zijn we weer thuis, we hebben Amsterdam net (welgeteld 1
minuut) voor de regen verlaten. Onderweg hebben we verschrikkelijke
hoosbuien gehad, maar thuis scheen de zon weer. Geen druppel gevoeld
dus, dat is nog eens een timing !
|
|
|
|
